Lotny umysł to lotne ciało

Lotny umysł to lotne ciało

Możemy jednak zamknąć za sobą drzwi od pokojów wypełnionych przeszłością i przestać ścigać uciekające sny. Lotny umysł nie unosi się nad trzęsawiskami konającej cywilizacji, ani nie płacze nad próchniejącymi obrazami pamięci, nie błąka się w ciemnościach bez światła, ani nie bierze rozbłysków w oku i ślepych wyładowań w neuronach mózgu za przejaw słonecznej mądrości.

Dla niego materia jest domem, wnika w nią, przenika na wskroś, leci na skrzydłach wiatru, otwiera skórę, wchłania powiew nowego tlenu i zmienia zaklęte w kamień ciało w coś, co nie jest tylko ezoterycznym bełkotem.

Lotny umysł to inne serce, wybuchają w nim pytania słonecznej przyszłości. Po raz pierwszy ogień nie parzy, jest dalekowzroczną mądrością materii. Uwalnia wszystko co żyje z oczadziałej skorupy myśli. Ułuda traci witalność, stygnie, aż staje się tylko nudną zmarzliną.

Przenika nas jeszcze chłód poranny ale mamy przed sobą wszech-ogarniającą zieloność dnia.